Sandee, awak dah besar.
Tolong jaga diri awak.
(Kiss The Series)
Apa yang awak pandang, San?
Apa yang awak pandang?
Ya, Sandee.
Jangan cakap...
awak terliur melihat kami tak berbaju.
Tak guna.
Awak tak boleh pukul saya, cik adik.
Hei, Thada.
Ramai orang cuba satukan awak berdua.
Apa kata awak peluk dia untuk puaskan hati semua orang?
Awak memang nak kena pukul, bukan?
Pukul dengan apa?
Garangnya dia.
Padan muka.
Mari berkumpul di tengah padang.
Ambil ini, San.
Tak mungkin dia Thada.
Memang betul dia.
Apa yang berlaku ini?
Tak mungkin!
Saya hanyalah pelajar tahun dua.
Tapi Ju tidur dengan kekasihnya sejak Gred 10.
Tapi itu adalah Ju.
Aduh.
Apa patut saya buat?
Tidur dengan kawan sendiri.
Memalukan betul!
Alamak. Dia dah bangun.
Sandee, fikir. Fikir betul-betul!
Apa yang telah berlaku malam tadi.
Aduh, sakitnya kepala. Saya tak ingat apa-apa langsung.
Kami ada di bar...
Pete…
Hari lahirnya...
dan saya telah mabuk.
Helo, cik adik.
Awak nampak perempuan tomboi di situ?
Dia kawan saya.
- Awak nak ID LINE dia? - Ya.
Kalau nak ID Line dia, berikan nombor telefon awak.
Saya akan hantar ID Line dia.
June gunakan awak untuk mengurat gadis lagi.
Gadis itu pasti terpikat dengan dia nanti.
Tak, dia akan gagal.
Gagal apa?
Saya akan dapatkan dia.
Sebelum ini pun saya hampir berjaya.
Saya yang membuat keputusan untuk telefon atau tidak.
Awak boleh buat pilihan kerana awak kacak, bukan?
Biar saya berborak dengan dia dulu, kemudian serahkan pada awak.
Tak guna awak ini, June.
Beribu kali saya cakap jangan gunakan saya untuk mengurat orang.
Awak kena dengar cakap kawan awak.
Saya buat ini untuk awak, tahu tak?
Perempuan seperti awak kena bercinta dengan gadis yang elok.
Bukan hanya terkejar-kejarkan Thada.
Dia tak sesuai untuk awak.
Hei, jangan cakap begitu.
Saya ketua dalam hal ini, Dae Da, awak tahu tak?
Dee-Da, Dee-Da, Dee-Da, Dee-Da...
Diamlah!
Senyap sikit. Awak tumpahkan semua air.
Duduk.
Minum!
Thada, tak guna!
Bangunlah!
Bangun, kita kena berbincang!
Saya cakap, bangun!
Kenapa, San?
Kenapa awal sangat awak kejut saya?
Hei,
kenapa awak tak pakai baju?
Awak pun!
Apa awak dah buat pada saya?
Cakap sekali lagi!
Awak yang dah buat sesuatu pada saya!
Fikir betul-betul!
Fikir!
Cubalah fikir.
Saya tengah cuba tapi tak dapat fikirkan apa-apa.
Malam semalam kita berdua telah mabuk.
Aduh!
Apa?
Fikir sekali lagi! Apa awak dah buat pada saya malam semalam?
Pada awak?
Mungkin tak ada apa-apa yang berlaku.
Tak ada apa-apa? Tak guna.
Kita berdua bertelanjang begini.
Jangan cakap tak ada apa-apa!
Mungkin cuaca sangat panas malam semalam.
Jangan fikir negatif sangat.
Dah bangun? Saya dalam perjalanan ke bilik awak.
Aduh, kenapa susah sangat nak pakai?
Hei, apa awak buat itu?
Tak nampak yang saya tengah berdoa ini?
Pagi-pagi dah naik angin.
Saya tengah pakai baju dan sibuk mengemas.
Awak pasti?
Ya.
Adakah awak sembunyikan seseorang?
Sembunyikan siapa?
Jangan mengarutlah.
Awak nampak mencurigakan.
Apa dia?
Cuba alihkan perhatian Pete supaya saya boleh keluar.
Jangan datang dekat.
Awak tak pandai menipu, tahu tak?
Jangan dekat.
Ke tepi.
Tak nak.
Awak patut pergi sekarang.
Bedebah, saya dah faham.
Awak saja nak permainkan saya.
Tiada apa di dalam itu.
Awak sengaja buat saya fikir ada sesuatu di dalam itu.
Awak cuba menipu saya.
Supaya orang yang awak sembunyikan akan keluar dari bilik.
Aduh!
Awak memang bijak.
Sekarang!
Hei, siapakah itu?
Dapat pun!
Awak memang tak guna.
Hei, Pete!
Fahsai.
Fahsai…
Hei, Pete!
Fahsai.
Fahsai…
Pete,
kenapa awak bawa saya ke sini malam semalam?
Kenapa bukan rumah saya?
Dia ini.
Tengoklah diri awak itu.
Awak mabuk seperti anjing.
Kakak awak tak akan biarkan saya hidup kalau hantar awak balik.
Awak semua yang buat saya mabuk.
Awak asyik bagi saya minum arak.
Dengar ini.
Awak yang asyik rampas gelas saya sewaktu main permainan.
- Saya yang rampas? - Ya.
Awak macam dah lupa segalanya.
Jadi, kenapa tinggalkan kami di sini?
Awak tak ingat ke?
Selepas saya pergi, awak tak nampak mabuk sangat.
Cuma San yang mabuk dan tak sedarkan diri.
Saya boleh jaga diri sendiri.
Tapi malam tadi,
saya tinggalkan awak berdua di sofa.
Tapi macam mana awak boleh bangun di atas katil?
Dan awak berdua nampak...
Jangan tidur sini. Pergi tidur di sofa.
Pelan, pelan.
Bangun!
Berat betul awak ini.
- Cepatlah. - Sekejap!
Thada,
ini katil saya.
Ini rumah saya. Lantai itu katil saya.
Tidur sini, jangan bangun.
Awak juga.
Tidur sini. Cukup ruang untuk awak.
Tidur sajalah.
Saya nak pergi sekarang.
Aduh.
Apa yang saya dah buat?
Apa awak nak buat sekarang?
Apa-apa sajalah.
Kami tak perlu buat apa-apa.
Jangan beritahu sesiapa pasal ini.
Lupakan semuanya.
Hei…
Awak nak lupakan saja?
Tapi San,
awak nak berpura-pura seperti tiada apa-apa terjadi?
Ya.
Ini kesalahan. Apa lagi yang kita boleh buat?
Lupakan saja.
Dia memang hebat.
Kalau saya cakap saya buat kerja di rumah kawan.
Dia mesti tanya kenapa saya balik lewat begini.
Atau saya patut terus terang saja?
Saya akan beritahu separuh saja dari hal sebenar.
"Inilah tempat asalku"
Alamak!
Kenapa?
Awalnya awak bangun?
Adakah awak menunggu seseorang?
Awak nak saya teka?
Garangnya mata awak.
Jadi, lebih baik saya diam.
Saya bukannya bangun awal.
Tapi saya tak tidur lagi ini.
- Awak tak tidur langsung? - Ya.
Apa kata awak pergi naik tidur di bilik awak?
Kenapa duduk termenung di sini?
Sebab ada orang tak balik lagi sejak malam tadi.
Awak nak saya teka...
siapa orang itu?
Gadis yang membesar dan selalu dimanjakan.
P'Chacha.
Mungkinkah Sanson?
Sanwan?
Atau...
Sandee?
Ya, Sandee.
Saya dah agak...
Sandee (Sangat bagus),
sudah besar,
dan bertukar menjadi “san sab”. (Sangat nakal)
Sekarang sudah pukul 8 tapi dia belum balik lagi.
Bila dia balik nanti,
saya akan ajar dia.
Kadang-kadang awak patut...
fikir positif.
Mungkin adik awak sedang belajar untuk ujiannya.
Mungkin dia...
tidur di rumah kawannya.
Sudahlah, P'Chacha.
Jangan berpihak pada adik saya.
Kalau betul dia belajar dengan rakannya,
mesti dia telefon dan merungut tentang kawannya itu kepada saya.
Pasti dia sudah buat salah ini.
Bila dia nak balik ini?
Aduh!
Mungkin Sandee sudah selesai mandi sekarang ini!
Ha?
Bila dia balik rumah?
Jangan beritahu sesiapa tentang apa yang berlaku.
Lupakan saja semuanya.
Awak nak berpura-pura seperti tiada apa yang berlaku?
Awak ingat awak boleh terlepas?
Awalnya awak bangun.
Saya tak sedar pukul berapa saya balik.
Teruk betul lakonan awak.
Awak ke mana malam tadi? Kenapa tak balik rumah?
Saya pergi...
Saya pergi ke parti hari lahir kawan saya.
Parti itu habis lambat jadi saya tidur di rumahnya.
Rumah siapa?
Rumah Pete.
Hari lahir siapa?
Hari lahir Pete.
- Saya nak telefon dan tanya Pete. - Sekejap.
Pete belum bangun lagi.
Dia selalu terlajak tidur,
dan dia mabuk sangat semalam.
Awak pun mabuk.
Saya…
Pete itu memang dungu.
Dia sangat gila dan suruh semua orang minum arak.
Dia tak benarkan kami balik kalau kami tak minum.
Jadi saya tidur saja di sana dan balik pagi ini.
Kenapa tak telefon?
Telefon saya...
saya mabuk, bukan?
Saya mabuk jadi saya terlupa untuk cas telefon.
Bateri telefon saya sudah habis.
Telefon awak habis bateri?
Bateri awak penuh.
Saya rasa...
Pete caskan untuk saya.
Pete pun mabuk. Macam mana dia cas telefon awak?
Dia memang begitu.
Dia suka cas telefon semua orang.
Percayakan saya.
Jaga diri awak. Awak itu perempuan.
Saya tahu.
Janganlah membebel macam nenek.
Awak bukannya tua sangat.
Awak membebel begini pada teman lelaki awak tak?
Saya akan laporkan kepada P'Sansuay.
Awak akan dibebel dengan teruk kali ini.
Nanti dulu.
Saya salah. Saya yang bersalah.
Saya minta maaf.
Saya minta maaf, kakakku.
Saya betul-betul minta maaf.
Jangan buat lagi.
Kakak kita serahkan awak kepada saya.
Saya tahu.
Awak ada kelas hari ini?
Pergi mandi.
Saya pun nak mandi.
Helo, kakak Sansuay.
Ya,
dia dah balik.
Dia balik malam tadi.
Saya tak perasan.
Jangan risau.
Serahkan saja pada saya.
Ha?
Hmm...
Saya masih mencarinya.
Saya tahu ianya penting.
Tapi saya masih mencarinya.
Jangan risau.
Macam mana benda begini boleh terjadi kepada saya?
Sekejap.
Pertama sekali, saya kena periksa badan saya.
Semuanya normal.
Mesti tiada apa-apa.
Perlukah saya tanya orang lain?
Patutkah saya tanya Ju?
Tak. Tak.
Tanya Ju?
Kalau Ju tahu, semua orang akan tahu!
Siapa saya patut tanya?
Yang penting adalah menghasilkan majalah atau terbitan lain...
yang saya percaya dengan...
keunikan,
kegigihan,
dan juga kesahihannya.
Kesimpulannya, kita patut...
Hmm…
saya rasa awak semua patut berpindah ke sebelah sini.
Dan bergerak sesenyap yang boleh.
Bertimbang rasa pada kawan awak yang sedang tidur.
Nanti.
Jangan kejut dia. Biarkan dia tidur.
Kalau awak tumpukan perhatian pada kelas saya,
ia akan memberi kebaikan pada awak.
Bukankah itu abang Na?
Tak mungkin.
Aduh, memang abang Na.
Bila awak lakukan satu tugasan,
Saya rasa awak patut kerja secara individu di dalam tugasan itu.
Supaya identiti awak akan menyerlah...
dan membezakan awak dari orang lain.
Jadi saya nak awak hasilkan keaslian,
- atau keunikan awak... - Kenapa awak lambat?
Ada masalah keluarga sikit.
Apa yang berlaku?
Ianya…
Sanrak…
Berikan perhatian sewaktu di dalam kelas.
Maafkan saya.
Macam mana dia tahu nama awak?
Dia kawan kakak saya, Sansuay.
Betulkah?
Perkenalkan dia kepada saya.
Dia sangat menawan.
Sukar cari lelaki seperti dia.
Bisingnya awak.
Dia sangat sempurna.
Buka muka surat 12,
saya akan tunjukkan slid kepada awak.
Saya masih tak tahu apa yang saya sukakan.
Saya tak boleh pilih.
Apa patut saya buat?
Biar saya bawakan untuk awak.
Tak mengapa.
Tak apa. Biar saya bawakan.
Apa awak buat di sini?
Saya nak ajak Sansuai keluar makan.
Begitu.
Jadi…
boleh benarkan saya bawa beg awak?
Lengan perempuan akan membesar jika bawa barang yang berat.
Lengan mereka akan nampak hodoh.
- Terima kasih. - Bagus.
Kulit abang Na sangat putih.
Lebih putih dari saya.
Kenapa?
Ya?
Tiada apa.
Tadi,
awak seperti termenung sekejap.
Apa yang berlaku?
Ah....ya.
Saya masih tak dapat pilih...
universiti yang saya ingin belajar.
Saya tak tahu apa yang saya suka.
Sebab itu saya agak risau.
Janganlah risau.
Ini tentang masa depan awak, bukan?
Saya dengar awak suka baca novel.
Ya,
sangat suka.
Kalau awak suka,
apa kata awak masuk ke Fakulti Seni Komunikasi?
Awak boleh ambil pengkhususan kewartawanan dan komunikasi massa.
Mungkin ia pilihan baik untuk awak.
- Seni Komunikasi? - Ya.
Tunggu sekejap.
Helo.
Saya dah tahu nak belajar apa.
Fakulti Seni Komunikasi.
Awak tak nak fikirkannya dulu?
Saya hanya beri nasihat.
Saya dah fikirkannya.
Disebabkan saya suka baca novel,
mesti saya suka belajar dalam Seni Komunikasi.
- Abang Na, apa awak buat? - Jangan bergerak.
Abang Na, apa awak buat ini?
Awak teman lelaki Sansuay. Awak tak boleh buat begini.
Abang Na, apa awak buat?
Tengok, saya baru pukul nyamuk.
Mari.
Kenapa awak tak beri perhatian?
Awak senyap-senyap baca novel ke?
Tidak.
Fokus belajar.
Saya minta maaf.
Awak mesti gembira, bukan?
Gembira?
Sudahlah, mesti endorfin awak naik ke seluruh badan awak.
Aduhai...
Seorang lelaki sedang menunggu untuk hantar awak ke sekolah.
Tada!
Hei!
Aduhai.
Kenapa terkejut sangat?
Ini lelaki bukannya hantu.
Oh ya,
awak sudah bertukar dari teman tapi mesra kepada pasangan sebenar ke?
Awak dah gila, Chacha?
Apa awak merepek ini?
Semuanya mengarut.
Saya nak pergi sekarang.
Okey.
Saya pergi sekarang, Chacha.
Okey, Thada.
Belajar rajin-rajin ya.
Otot awak sangat tegap.
Kalau ini ketam, saya sanggup bayar 800baht/kg.
Mungkin murah sangat, apa kata 1,000 baht?
1,500 atau 2,000.
- Apa kata saya bayar sekarang? - Sudah. Jom pergi sekarang.
Apa ini? Saya dah hampir membelinya.
Awak…
Awak tak beritahu dia apa-apa, bukan?
Beritahu apa?
Awak yang nampak mencurigakan.
Ya,
kita kena pergi sekarang.
Nanti lambat ke kelas. Cepatlah.
Ya, ya.
Hei, jangan cakap kuat sangat.
Awak akan nampak mencurigakan.
Hei, San.
Tiada apa-apa.
Awak masuklah dulu.
Kenapa?
Kalau mereka nampak kita,
mereka akan permainkan kita.
Pergi!
Hei!
Hei, hei, hei.
Pasangan kita datang bersama.
Mari sini.
Kenapa awak berdua datang sekolah sekali?
Ada benda baik yang berlaku?
Mereka diam.
Hei, San.
Awak takut peminat Thada akan memarahi awak?
Marah saya?
Saya terserempak dengan dia.
Jadi kami datang sekali. Apa salahnya?
Tiada masalah.
Awak semua dah gila.
Gila?
Mana ada!
Kami boleh rasakan aura kasih sayang,
dari awak berdua daripada jauh lagi.
- Awak nak tahu perkara sebenar? - Nak.
Saya rasa awak berdua sangat sepadan.
Jangan merepek!
Sabar.
Apa pun,
ada tak sesiapa berikan nombor saya kepada orang lain?
Saya dapat berjuta panggilan. Menyakitkan hati betul.
Tengok. Tengok.
Dia sangat kacak jadi dia boleh memilih.
Tak guna. Saya mengantuk.
Saya nak beli kopi.
Awak semua nak?
Saya nak juga.
Frappe latte untuk saya.
Dua.
Caramel Macchiato.
Jangan melampau.
Awak? Apa yang awak nak?
Saya teman awak.
Tak apa. Saya akan pesan untuk awak.
Awak nak apa? Cakap saja.
Mesti ada banyak cawan kopi.
Awak ingat awak boleh bawa semuanya?
Tutup mulut!
Kalau tak, jangan harap dapat kopi.
Saat. (Mencarut)
Apa dia cakap?
Oh, dia baru sebut nama ayah awak.
Betulkah?
Nama ayah awak ialah "saat",bukan?
Ya, Sue-sat.
- Dia tak mencarut pada kita. - Dia cuma memuji kita.
Thada tak akan cakap begitu pada kita.
Saya tunggu awak di bangunan fakulti kita.
Awak tak boleh datang?
Janji yang awak akan belanja saya makan lain kali.
Sanrak,
masuklah, saya hantar awak.
Ya?
Saya nak pergi kedai awak untuk berbincang tentang majalah saya.
Awak boleh tumpang saya.
Ah, tak apa.
Abang First akan datang sekejap lagi.
Jangan tipu.
Muka awak menunjukkan segalanya.
Dia tak datang, bukan?
Macam ini.
Kalau awak tak masuk,
saya tolak markah kedatangan awak kerana lambat.
Ya, saya akan ikut awak.
Kenapa dengan awak ini?
Awak rasa janggal dengan saya?
Ya.
Kenapa saya cakap ya?
Mesti dia nak tahu sebabnya.
Apa patut saya jawab?
Jadi, awak belajar di Fakulti Seni Komunikasi juga akhirnya.
Ya?
Kenapa awak pilih fakulti ini?
Jangan cakap kerana saya yang suruh.
Tak, bukan.
Saya pilih fakulti ini sebab...
ramai kawan saya belajar di sini.
Jadi, saya pun pilih fakulti ini.
- Itu saja. - Betul ke?
Apa yang awak buat?
Saya menampar nyamuk.
Tapi ianya di sini.
Awak boleh tanya apa saja kepada saya.
Helo.
Selamat petang, Chacha.
Kenapa awak datang ke sini bersama Sanrak?
Oh, saya adalah pensyarah khas di fakulti Sanrak.
Saya ternampak dia, jadi saya ajak dia sekali.
Oh tuhanku.
Kebetulan betul!
Chacha, memang satu kebetulan.
Ya, kebetulan. Bukan ke saya cakap kebetulan?
Betul tak?
Saya memang ada temujanji dengan awak.
Memang pun.
Ada benda perlu dibincangkan. Hal kerja.
Silakan duduk.
Kerja diutamakan. Ya, kita kena fokus pada kerja.
Awak datang sini pasti ada sebab, bukan?
Ini koleksi terbaru kami.
Kenapa, Fahsai?
Saya perlukan nasihat awak.
Nasihat saya?
Tentang Thada.
Jom.
Kenapa awak buat begini?
Adakah awak cuba merampas Thada daripada saya?
Awak patut sedar diri awak.
Apa yang berlaku, Fahsai?
Patutkah saya cakap begini kepada May?
May yang mana?
Yang telefon hari itu. Dia membuat kecoh, bukan?
Awak tak dengar cerita ke?
Saya rasa saya tak perlu tahu setiap hal yang berlaku pada Thada.
Tak, awak kena tahu semuanya yang berlaku pada Thada.
Untuk saya.
Tapi tentang May, saya boleh uruskan sendiri.
Fah,
baik awak berhenti saja.
Tak penat ke mengejar dan,
memarahi perempuan yang berdampingan dengan Thada?
Walaupun saya buat begini,
Thada jarang luangkan masa bersama saya.
Dia cuma datang untuk belajar,
dan pergi ke kedai tatu buruk itu.
Fahsai,
jangan sesekali cakap begitu pada Thada.
Awak tahu tak kedai tatu itu adalah nyawanya?
Saya rasa...
Thada tak berniat untuk layan awak begini.
Dia kena bekerja.
Awak patut tahu, bukan?
Saya faham dia kena bekerja.
Tapi kebelakangan ini, perempuan May itu asyik menelefon dia.
Dia jarang luangkan masa bersama saya.
May sakit.
Jadi Thada kena menjaga dia.
Bukankah awak cakap awak tak kenal May?
Saya tak tahu yang awak maksudkan adalah May sepupu kepada Thada.
Kadang kala, saya terfikir...
yang dia bukan May.
Susah untuk percaya yang,
May akan telefon sepupunya sekerap ini.
Fahsai,
biar saya cakap sesuatu.
Sejak saya mengenali dia,
tak kira berapa banyak gadis yang dia bercinta,
dia tak pernah curang dengan mereka.
Betul ke?
Dia hanya ada awak, percayalah.
Saya bawa tuala ini untuk awak semua.
Thada,
tengok ini, tuala ini untuk awak.
Awak semua,
saya bawakan sushi. Makanlah sama-sama.
Thada,
awak nak sushi?
Saya rasa lega sikit awak cakap begitu.
Macam inilah,
saya akan bercakap tentang May kepada Thada untuk awak.
Betul ke?
Terima kasih banyak-banyak, Sandee.
Helo.
Awak boleh datang hari ini?
Apa yang berlaku?
Awak boleh berborak di sini.
Kita bukan orang asing pun.
Dah siap.
Awak tak perlu halau saya.
Awak nampak tertekan.
Kenapa?
Pasal perempuan, bukan?
Bukankah itu perkara biasa untuk awak?
Bukannya kali pertama awak ada masalah ini.
Tapi perempuan ini,
awak akan terkejut selepas tahu siapa dia.
Siapa dia?
Sandee.
Habislah!
Nanti saya datang balik untuk tambah warna.
Jumpa lagi!
Awak tak tahu?
Tidur dengan kawan boleh merosakkan persahabatan.
Saya tahu.
Sebab itulah saya rasa tertekan.
Muka dia pun saya tak boleh tengok sekarang ini.
(Bila awak nak datang? Saya rindukan awak.)
Aduhai,
kenapa susah sangat nak cari syarikat yang ambil pelatih?
Sanrak!
Saya dah jumpa tempat praktikal untuk awak.
- Betulkah? - Betul.
Syarikat apa?
Majalah Khun Na bernama, "Charisma".
Dengar ini.
Selalunya, syarikat dia tak terima pelatih.
Boleh ke, Abang Na?
Kakak awak suruh saya menerima awak.
Macam mana saya nak menolaknya?
Tapi saya tak mahu ditugaskan di bawah awak
Helo, Sansuay.
Ada orang cuba melanggar arahan awak.
Apa patut kita buat? Pukul dia?
Chacha.
Baiklah.
Awak boleh hantar dokomen permohonan untuk membuat latihan praktikal.
Setiusaha saya akan lihatnya.
Tapi adakah ia..
Ahem!
Ya, idea yang bagus.
Sebab...
saya perlukan masa untuk dapatkan dokumen dari cikgu saya.
Saya mungkin tak dapat cari tempat tepat pada masanya.
Kenapa tak mohon di syarikat teman lelaki awak?
Kalau saya pergi situ,
orang akan ingat saya memerhatikan dia.
Alahai.
Awak tak perlu perhatikan benda begitu.
Dia boleh melarikan diri jika dia nak.
Awak tahu tak?
Seperti kata-kata orang Thai,
"Tinggalkan ikan panggang pada seekor kucing".
Ia akan pergi dengan cepat.
Chacha.
Awak sangat prejuis.
Apa?
Awak prejudis.
Perlukah saya menjadi pelatih di syarikat abang Na?
Sanrak, awak nak tahu?
Saya belum makan lagi sejak pukul 2 pagi semalam.
Saya sangat lapar.
Jom pergi makan.
Awak pergilah beli dulu.
Saya nak tunggu abang First
Begitu.
Tapi saya rasa...
dia tak akan datang hari ini juga.
Tak mungkin.
Sebelum ini dia betul-betul sibuk.
Kali ini dia tak akan abaikan saya.
Mari kita bertaruh.
Saya bertaruh 100 baht yang dia tak akan datang hari ini.
Dia akan datang.
Apa hubungan awak dengan dia?
Awak hanya jumpa dia dua kali sebulan.
Saya jumpa doktor gigi saya lebih kerap dari awak.
Anggaplah saya memahami dia.
Okey. Kalau awak memahami dia,
telefonlah dia sekarang, supaya dia tak marah.
(Sanrak.)
(Saya tak boleh jumpa awak hari ini. Ada banyak kerja.)
Apa lagi?
Apa semua ini?
Bukankah awak ada temujanji dengan dia?
Tergamak dia mesej awak begini saja?
Tapi…
dia tak dapat datang kerana sibuk.
Tak apa. Jangan risau sangat.
Dia kena bekerja.
Kita tak boleh buat apa-apa.
Jangan fikirkan sangat.
Mata awak akan sembam kalau awak nangis.
Abang First.
San.
- Hei, San. - Aduhai.
- Kenapa dia ikut saya? - Hei San.
Tak dengar saya panggil ke? San!
Ya, saya dengar.
Jadi, kenapa tak berhenti?
Dan awak pergi mana petang semalam?
Saya telefon banyak kali tapi awak tak angkat.
Aduhai.
Siapa yang mati?
Sampai ada 20 panggilan tak berjawab.
Tiada siapa mati.
Jadi kenapa telefon banyak kali?
Awak ada banyak sangat masa ke?
Saya nak balik dengan awak.
Ha?
Balik dengan saya?
- Awak nak balik dengan saya? - Ya.
Awak dah gila ke?
Saya gila?
Saya sangat waras.
- Awak rasa bersalah ke? - Tak.
Awak pasti?
Ya, jangan banyak tanyalah.
Awak nak saya balik dengan awak tak?
Cakap saja kalau awak tak nak.
Awak tak jumpa tempat praktikal lagi?
Dah jumpa satu.
Tapi saya diterima di...
majalah Charisma.
Hebat bukan?
Charisma lebih popular dari majalah Angel ayah saya.
Jadi kenapa awak risau?
Apa?
Awak tak kisah saya bekerja di situ?
Charisma juga majalah seksi.
Ada ramai lelaki di situ.
Bukankah awak cakap,
awak tak nak saya bekerja dengan majalah seksi?
Tentang itu, tak mengapa.
Teruskan saja.
Saya tak kisah.
Bagus juga bekerja dengan mereka.
Awak akan banyak belajar dari praktikal ini.
Tapi...
bila saya dah menjadi pelatih,
kita akan semakin jarang berjumpa.
Sanrak, dengar ini.
Cinta antara kita...
terlalu indah untuk ditelan masa.
Hanya beberapa minit dan saat berjumpa,
tak akan menghakimi cinta kita.
Walaupun kita tak selalu berjumpa,
tapi demi cinta kita...
kita...
tahu yang kita sentiasa ada di sisi masing-masing.
Sudahlah. Jangan menangis.
Okey.
Jadi, jom kita pergi makan.
Saya lapar.
Awak nak makan apa?
Boleh kita makan di kawasan sini saja?
Saya ada mesyuarat dengan ayah.
Saya beritahu dia...
saya kena jumpa awak dulu.
Mungkin dia tengah menunggu saya sekarang.
Apa?
Awak biarkan dia menunggu kerana saya?
Tak boleh begitu.
Tak apa. Jom kita makan.
Tak boleh.
Awak kena balik cepat.
Jangan biar ayah awak tunggu lama.
Pergilah. Saya tak sedap hati.
Awak tak apa ke?
Awak dah bercakap dengan profesor awak?
Dia tanya tentang projek saya.
Mungkin saya tak cakap dengan jelas sebelum ini.
Fikirlah nak makan di mana,
dan nak pergi mana selepas makan.
Saya pasti dia bukan pergi berjumpa ayahnya.
Jangan risau.
Pada hari pertama praktikal awak, saya janji,
saya akan tumpangkan awak.
Betul ke?
Percayakan saya.
Okey.
Saya pergi dulu.
Nanti saya telefon.
Hmm, okey.
Itu makanan saya. Bebola daging saya.
Sedapnya.
Saya tak makan sejak pagi tadi.
Laparnya.
Saya tahu. Makanlah.
Kenapa awak nak hantar saya balik?
Saya dah besar. Saya boleh balik sendiri.
Saya tak hantar awak balik.
Saya cuma balik dengan awak.
Kenapa nak balik sekali?
Selalunya saya balik naik teksi.
Awak tak baca berita ke?
Teksi sangat bahaya kebelakangan ini.
Buka mata awak dan tengok waktu sekarang.
Baru pukul 5 petang.
Teksi apa yang bahaya pada waktu begini?
Tak kira bila masanya, 5 atau 6 petang.
Kalau mereka nak rogol awak, mereka akan rogol juga.
Lebih baik sentiasa berhati-hati.
Kenapa dengan awak ini?
Saya cuma hantar awak balik.
Kenapa awak bising sangat?
Tengok?
Awak mengaku yang awak hantar saya balik.
Hei, awak!
Kenapa tengok kawan saya?
Mana ada, banyak penumpang berdiri rapat.
Dengar ini.
Kawan saya,
tak suka lelaki, dia suka perempuan.
Jangan fikir yang bukan-bukan.
Hei! Awak dah gila ke?
Berani awak cakap saya suka perempuan?
Kenapa hati saya berdegup laju?
Tak. Tak. Tak.
Hati saya tak berdegup sebab Thada.
Kenapa?
Kenapa muka awak merah?
Awak demam ke?
Apa yang...
Jangan sentuh saya.
Bukan urusan awak.
Awak Khun Jane, bukan?
Helo.
Maaf kerana tak sapa awak balik. Tangan saya penuh.
Ikut saya.
Apa nombor telefon awak?
Kalau saya tak bagi,
awak mesti akan dapatkan dari orang lain, betul tak?
Ya.
Dan orang lain akan tahu saya cuba mengurat awak.
Macam ini ke cara pelajar Ekonomi mengurat?
- Awak mengurat Sandee ke? - Kenapa?
Awak teman lelaki Sandee ke?
Tak.
Sebenarnya, saya dah tahu.
Saya pekerja pelatih.
Macam mana dia boleh diambil bekerja?
Kenapa saya tak tahu tentang ini?
Antara Khun Ella dan Khun Na,
apakah hubungan mereka?
Awak ingat saya akan jawab soalan awak?